انقلاب خاموش زنان در افغانستان

گزارشی که میخوانید رها بهبودی با استناد به گزارشی از روزنامه "نیویورک تایمز" برای وب سایت"تهیه" نوشته وتنظیم کرده است

-در استان باميان كه دور از سلطه طالبان و امن ترين نقطه افغانستان است، يك انقلاب خاموش به آهستگي در حال پيشروي است. به گزارش روزنامه نيويورك تايمز از وضعيت زنان در استان باميان افغانستان: زنان رانندگي مي كنند كه در افغانستان امري نادر است، در دفاتر عمومي، به عنوان پليس و در شوراي محلي كار مي كنند و حتي فرماندار باميان يك زن است كه اولين و تنها زن در اين مقام در افغانستان است. استان باميان در بسياري موارد منحصر به فرد است.

در اين نقطه از كشور پس از سقوط طالبان، ايجاد فضاي صلح آميز و كاهش بي قانوني و بي نظمي، به زنان امکان داده است كه مرزهاي محدوديت را اندكي به جلو هل بدهند. با اين كه بيشتر مردم باميان از نژاد هزاره هستند، يعني مسلمانان شيعه اي كه نسبت به كار زن در خارج از خانه ذهن بازتري دارند، اما همين تغييرات اندك هم در زندگي زنان قدم بسيار بزرگي در سراسر افغانستان به شمار مي رود. اگر شرايط صلح همچنان حفظ شود، زنان مي توانند در جامعه بسيار سنتي افغانستان كه در طول 30 سال گذشته به وسيله فرماندهان و افسران نظامي اداره شده است، قدم هاي بيشتري در راه پيشرفت بردارند.

بر اساس اين گزارش 80 درصد زنان افغاني بي سواد هستند، به علت مرگ و مير بالاي ناشي از حاملگي و زايمان اميد به زندگي براي زنان فقط تا سن 45 سالگی است، ازدواج هاي اجباري و ازدواج در سنين كودكي براي دختران بسيار رايج است و فقط 13 درصد دختران مي توانند تحصيلات ابتدايي را به پايان برسانند، در حالي كه اين آمار براي پسران 32 درصد است. جنون جنگ به شدت زنان را آسيب پذير كرده و سال هاست كه شماری از زنان ربوده و قرباني تجاوز مي شوند. در طول جنگ هزاران زن بيوه شده اند و يا در منجلاب فقر دست و پا مي زنند، به خصوص در سال هاي آخر سلطه طالبان حتي زنان بيوه و كساني كه نان آور نداشتند نيز نمي توانستند كار كنند و يا خانه را ترك كنند مگر همراه با يك مرد از بستگان خود. در كشوري با اين شرايط، زنان و دختران وضعيت بسيار نامساعدي دارند و پيشرفت اجتماعي آنان بسيار دشوار خواهد بود.

ناهيدا رضايي، 25 ساله، اولين زني كه به نيروي پليس پيوسته است، مي گويد: « زنان هميشه از نيروهاي نظامي وحشت داشتند، حتي هنگام عبور از جلوي پاسگاه پليس در شهر باميان و من درست به پاسگاه پليس آمدم.» او مي افزايد: « در ابتدا مشكلات زيادي وجود داشت و به وسيله تلفن تهديد مي شدم، اما اكنون به عنوان يك افسر پليس كار مي كنم و هيچ چيز نمي تواند مرا بترساند.»

نيكبخت، 20 ساله، نيز به نيروي پليس پيوسته است و در حال حاضر به پدرخود كه يك كارگر معمولي است كمك كرده و خانواده را حمايت مي كند. او كه به همراه خانواده اش در يك اتاق زندگي مي كنند، مي گويد: « پيدا كردن كار بسيار دشوار بود و ما مشكل مالي داشتيم، در نتيجه من تصميم گرفتم كه اگر نتوانم شغل ديگري پيدا كنم به استخدام پليس دربيايم.» اكنون پس از گذشت 9 ماه، او اين شغل را بسيار دوست دارد و زنان ديگر را هم براي پيوستن به نيروي پليس تشويق مي كند. در واقع افزايش مشكلات اقتصادي، زنان را به يافتن كار سوق مي دهد تا بتوانند به خانواده خود كمك كنند و از تنگدستي و بيكاري رها شوند.

 زينب حسيني، 19 ساله، يكي از همين موارد است. پدر او با هفت فرزند دختر و بدون پسر، چاره ديگري ندارد مگر اين كه يك راننده به او كمك كند. زينب مي گويد: « از بچگي دوست داشتم كه رانندگي ياد بگيرم و ماشين بخرم. من اولين زن در باميان هستم كه رانندگي مي كنم.» حبيبه سرابي، فرماندار باميان و دكتر و معلم، كه در دوران طالبان در كلاس هاي مخفي سواد آموخت، معتقد است كه فضاي صلح آميز باميان به زنان اجازه مي دهد كه پيشرفت كنند و تاكيد مي كند كه وقتي وضعيت عمومي جامعه رشد كند، وضعيت زنان نيز مي تواند رشد كند.

خانم حبيبه سرابي كه به شدت از پيشرفت زنان در زندگي اجتماعي حمايت مي كند، سه سال پيش به وسيله حامد كرزاي به عنوان فرماندار باميان منصوب شد. اين انتخاب در زماني كه رهبران حکومت موسوم به جهادی هنوز در شهر قدرتمند بودند، بسيار با اهميت تلقی شد. او براي استخدام پليس زن تلاش فراواني كرد، زيرا معتقد بود كه زنان پليس بهتر مي توانند به مشکلات زنان رسيدگي كنند. به گفته حبيبه سرابي اكنون 14 زن در نيروي پليس خدمت مي كنند.

بعضي از تغييرات به وجود آمده در استان باميان به ديگر نقاط سنتي افغانستان نيز راه يافته و با حساسيت هايي روبرو شده است. به عنوان مثال در استان قندهار يكي از سرشناس ترين مسئولان پليس زن در كشور، هنگام رفتن به محل كار خود در 28 سپتامبر  به ضرب گلوله  کشته شد.

چاپ کنید    برای دوستان خود بفرستید

1024