مسئول فضای ناامن و نظامی در کردستان در درجه اول دولت است- گفتگو با سامان رسول پور

نویسنده: شیرین فامیلی

١٦.٠٥.٢٠٠٩

اینجا بشنوید Download MP3

اخیرا سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در بیانیه ای خطاب به دولت جمهوری اسلامی وحزب حیات آزاد کردستان "پژاک " نگرانی و تاسف خودرا از رویدادهای خشونت بار هفته های اخیر در مناطق مرزی کردستان اعلام کرد.

 

 سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در این بیانیه با تاکید بر این  که سرکوب نظامی و توسل به خشونت راه حل و پاسخ به به مطالبه حقوق سیاسی  مردم کرد نیست، از دولت جمهوری اسلامی ایران

خواست  به توپ باران مناطق روستائی در کردستان پایان دهد.همچنین از حزب حیات ازاد کردستان "پژاک" نیز خواسته است به فعالیت های مسلحانه پایان داده و برای کسب حقوق مردم کرد به گفتمان مسالمت امیز روی بیاورد.

 

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان با استناد به گزارش ها  و خبرها طی هفته های اخیر از برخوردهای نظامی میان نیروهای دولتی و گروه های مسلح وابسته به "پژاک" در مناطق مرزی کردستان یاد کرده است . این درگیری ها باعث زخمی و کشته شدن تعدادی از نیروهای دو طرف شده  و  نیز خسارات  واسیب  های شدیدی به نواحی مسکونی  و مردم بیگناه این مناطق وارد کرده است.

 

در مورد این بیانیه با سامان رسول پور روزنامه نگار، فعال مدنی و عضو سازمان دفاع از حقوق  بشر کردستان گفتگو کرده ام. 

 

 

آقای رسول پور دربیانیه سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان هم به دولت جمهوری اسلامی و هم به حزب پژاک به خاطر در گیری های مسلحانه در مناطق مرزی کردستان ایران انتقاد شده است. فکر می کنید در این زمینه به کدامیک از دو طرف درگیر می توان بیشترین انتقاد را کرد . بویژه آنکه این درگیریها در سالهای اخیر شدت گرفته است و عده ای مطرح می کنند که دولت جمهوری اسلامی کردها راتحمل نمی کند؟

قبل از هر چیز من فکر می کنم  این فقط کردها نیستند که در ایران تحمل نمی شوند. همه آنهایی که غیر خودی بودند در این سالها تحمل نشدند، که البته بسیاری از فعالان کرد می گویند که کردها  حتی غیر خودی هم نیستند،  بلکه بی خودی هستند برای حاکمیت. اما به هر حال آن چیزی که فرمودیدخیلی نکته مهمی هست .به عنوان یک فعال مدنی مستقل می گویم که نقد حاکمیت و حتی نقد احزاب کردی همیشه برای فعالان کرد هزینه داشته است. یعنی افرادی که مستقل بوده اند همیشه این ترس درآنها وجود داشته که انتقاداز احزاب کردی و انتقاد از مشی مسلحانه و یا سیاستها و برنامه هایی که داشته اند برایشان هزینه داشته است  . هزینه هم فقط این نیست که افراد بازداشت بشوند وزندانی شوند.. آن واکنشی که آن جریانات داشته اند  سنگین بوده برای بسیاری از فعالان مستقل مدنی.  و همین که نقد حاکمیت برای فعالان کرد هزینه داشته است. یعنی می شود گفت که فقط این نیست که ما انتقاد از حاکمیت بکنیم.

آیا سازمان شما پیش از این هم از دولت جمهوری اسلامی  انتقاد کرده است؟

 چند سال پیش  در گزارش سالانه سازمان حقوق بشر سال 86 بود که بیانیه ای منتشر شد که در نوع خودش تازه بود و قبلا چنین تجربه ای نبود. ما آمده بودیم گزارش یک سال حقوق بشر را در طی یکسال ازسوی دستگاه قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی دیده بانی کرده بودیم منتشر کردیم و افشا کردیم. همزمان آمدیم انتقادات خودمان را و موارد نقض حقوق بشر در داخل احزاب کردی را هم اعلام کردیم. ما انتقاد می کنیم و فکر می کنیم که احزاب کردی هم در بسیاری از موارد اشتباهاتی داشته اند و باید از آنها انتقاد بشود. اما من شخصا فکر می کنم که زمینه هایی که وجود دارد و زمینه هایی که این مشکلات را در پی داشته عمدتا مقصرش سیاست های جمهوری اسلامی است و احزاب کردی - در بدترین حالتهای خودش و با در نظر گرفتن همه این انتقادات - در واقع این احزاب خودشان یک معلول هستند و همه به دلیل یک نیاز درست شده اند.

 من معتقدم پژاک و یا احزاب دیگر در عین حال که منتقدان جدی دارند اما پایگاه هم در بین افراد کرد دارند. افرادی هم هستند که فکرمی کنند این افراد نماینده اراده و حقوق آنها هستند. و بسیاری از این افراد در حال حاضر در زندان های جمهوری اسلامی هستند به اتهام همکاری با احزاب و گروههای مختلف و یا احزاب کرد . اما این فضایی است که جمهوری اسلامی در سال گذشته در کردستان به وجود آورده و اینکه زمینه را برای فعالیت مسالمت جویانه و برای تاسیس احزاب و برای پیگیری حقوق شهروندی و  حقوق فرهنگی به شکل قانونی در ایران فراهم نکرده است. ما می دانیم که  اصل پانزده قانون اساسی در مورد زبانهای مادری در ایران است ،این اصل هم که حداقل حقوق فرهنگی  شهروندی درآن گنجانده شده ، در ایران اجرا نشده است و حتی با مسئله زبان مادری هم امنیتی رفتار می کنند. و همچنین حکومت قبل از هر چیزی  پیکان انتقاد به سوی او وسیاستهای او است و عجیب نیست که احزابی مثل پژاک درست بشوند و سایر احزاب کرد درست بشوند.

 ولی به هرحال احزابی وجود دارند وفعالیت می کنند و در این اواخر هم که درگیریهایی بوده باز هم می توان  از جمهوری اسلامی انتقاد کرد که بر فرض که فعالیت این گروهها از دید شما غیر قانونی است آیا شما اجازه تاسیس احزاب و جریانات قانونی را که نماینده اراده مردم کرد در ایران باشند می دهید؟ آیا شما اجازه می دهید که نهادهای مستقل حقوق بشر مثل حقوق بشر کردستان که فقط کارش این است که به شکل مستقل، وضعیت حقوق بشر را دیده بانی بکند. آیا شما آن را تحمل می کنید؟ پاسخ همه اینها منفی است . و در چنین شرایطی وقتی که مردم کرد پاسخ سوالهایشان را که به عنوان نمونه مطرح کردم منفی می بینند، عجیب نیست که از راهکارهای دیگر برای پیگیری حقوقشان استفاده کنند.

یعنی میتوان نتیجه گرفت که خشونت های دولت علیه فعالیت های مدنی و سیاسی کردها موجب بروز خشونت از جانب کردها و روی آوری به فعالیت های مسلحانه شده است؟

وقتی پتانسیل و فضا نباشد برای پیگیری حقوق، وقتی مردم نتوانند جامعه مدنی خود را به شکل مستقل تاسیس بکنند و در آن فعالیت بکنند و با خشونت و تهدید و رعب و وحشت سرکوب بشوند، من فکرمی کنم در چنین اوضاعی در اصل بانی و مقصر" سیاست های جمهوری اسلامی"  است. هرچند که  باید به این احزاب هم انتقاد شود. جمهوری اسلامی هست که باید اعتماد سازی بکند.جمهوری اسلامی هست که باید حداقل هایی را فراهم بکند تا ما بگوییم که ما  درایران ظرفیت هایی را داریم  برای کارهای قانونی و مدنی و برای کارهای  مسالمت جویانه . و آنوقت است که چنین حرکت های خشونت باری اصلا نباید وجود داشته باشد. هر چند که من فکر می کنم خشونت تنها به یک درد می خورد و آنهم محکوم شدن است. من و فعالین مدنی در کردستان مخالف خشونت در تمام حالات خودش هستیم و فرق نمی کند آغازگر خشونت یک حزب کردی است و یا حکومت هست.

نکته همین جاست آقای رسول پور . چه راه کارهایی ؟ به عقیده شما الان که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری  هستیم آیا یکی از راه کارها این نیست که مردم کرد با در نظر گرفتن اولویتهای خودشان در این انتخابات شرکت کنند؟ واساسا این اولویت ها کدامند؟

من فکر می کنم پاسخ به این سوال از دیدگاه هر فعالی و یا هر جریان خاصی متفاوت باشد. من به عنوان یک روزنامه نگار فکر می کنم که اولویت دولت بعدی باید بهبود وضعیت حقوق بشر باشد که واقعا در کردستان غیر قابل تحمل شده است. به طوری که صدها و یا شاید هزاران شهروند و فعال کرد در حال حاضر پرونده هایی برایشان مفتوح شده احکامی دارند و یا زندانی دارند و یا تحت فشار هستند و فضا امنیتی هست و جنگ وجود دارد. من فکر می کنم تا امنیت وجود نداشته باشد هیچ تغییری ایجاد نمی شود و این ناامنی هم مقصرش خود جمهوری اسلامی است.

 من فکر می کنم اول بهبود وضعیت حقوق بشر و رفع فضای میلیتاریستی در کردستان مهمترین چیزی است که باید رئیس جمهور آینده  در دستور کار قرار بدهد . البته  پیگیری حقوق شهروندی یعنی عمده ترین مطالباتی که کردها دارند این است که به عنوان یک شهروند و یا انسان از حقوق انسانی خودشان برخوردار باشند. این امکان وجود داشته باشند که در مدیریت کلان کشور نقش داشته باشند. این امکان وجود داشته باشد که از نظر فرهنگی حقوق و آزادیهای خودشان را داشته باشند و بتوانند در تمام سطوح به زبان مادریشان درس بخوانند . فرهنگ آنها ممنوع نباشد. حتی ما در کردستان افرادی داریم  که اتهامشان  این است که از اسامی کردی برای مغازه هایشان استفاده کرده اند و این مسائل باید رفع بشود و وضعیت معیشتی مردم باید بهبود پیدا بکند. در کردستان متاسفانه سرمایه گذاری از یک فقر بسیار مزمنی برخوردار بود و در طی این سی سال که فضا امنیتی بوده هیچ سرمایه گذاری ملی و کلانی در آنجا نشده و سهمیه مناطق کرد نشین بسیار ناچیز است از امکانات عمومی کشور.

 می توان اینطور عنوان کرد که کردها خواستار این هستند که حقوق انسانی و شهروندی خودشان را به عنوان یک شهروند کرد ایرانی  از رییس جمهور آینده در خواست بکنند. من دیدم که شماری از فعالان سیاسی و مدنی کرد دیداری با "آقای کروبی" داشتند که البته نماینده سازمان حقوق بشر "آقای قوامی "هم در آنجا بودند و صحبت کردند. هر چند که سازمان حقوق بشر کردستان همانطور که اعلام کرده مستقلا از هیچ نامزدی حمایت نمی کند به این خاطر که یک سازمان مستقل و غیر سیاسی است. اما در مجموع فعالان سیاسی و مدنی کرد از رئیس جمهوری حمایت می کنند که مهمترین دغدغه های شهروندان کرد و مهمترین مشکلات و مطالباتی را که آنها دارند و در طی سالهای گذشته به آن بی توجهی شده  در دستور کار خودش قرار بدهد

 

 

چاپ کنید    برای دوستان خود بفرستید

319